Bobhorn#1 2011
Í sjöunda himni - eða þannig!
Fernando Torres var að ganga í raðir Chelsea og klæðist nú treyju númer níu eins og goðsögnin Osgood. Það á síðan eftir að koma í ljós hvort hann getur gert tilkall til klæðast þessari fornfrægu senteratreyju. En hann þarf heldur betur að sanna sig til komast á stall með Osgood og öðrum fornum hetjum sem klæddurst treyju númer 9. Enginn frýr Torres um hæfileikana en það hefur heldur betur komið fyrir að meintir knattspyrnusnillingar hafi hreinlega horfið þegar þeir hafa klæðst ákveðinni Chelseatreyju eins og um einhver álög hafi verið að ræða. Það er að vísu ekki treyja númer 9 heldur treyja númer SJÖ.
Sjö er lykiltala í sköpun heimsins, dauðasyndirnar eru sjö sem og sjö mannanna eiginleikar/gildi (góðvild, umburðarlyndi…o.sv.frv.). Hún er grundvallartala í mörgum trúarbrögðum og talin happatala af flestum. Samkvæmt Harry Potter er hún mesta galdratalan af öllum.
Undanfarin 15 ár hefur Bláa skyrtan númer sjö einhvern veginn boðið öllum þessum staðreyndum byrginn, farið sínar eigin leiðir í að túlka þessar kenningar. Sennilega er þetta dýrasta treyja félagsins þessi 15 ár og skilaði hvað minnstu til baka miðað við kostnað, afköst og endurgreiðlu til félagsins í einhverju formi. Eiginlega bara skilað vonbrigðum og vandamálum.
Hverjir hafa leikið í Chelseatreyjunni númer sjö þessi ár þegar hún hefur að mestu verið uppfylling í Chelsea? Og hvað varð um töfrana í tölu númer sjö?
Byrjum á Frakkanum Bernard Lambourde sem kom frá Marsellis 1997. Hann var meðal-leikmaður og jafnvel ekki byrjunarliðsefni þegar hann kom til Chelsea. Hann tók við treyjunni af litlum skozkum skrattakolli að nafni Spencer sem skoraði þó 36 mörk fyrir Chelsea í 100 leikjum. John Spencer er þakkað fyrið það, enda það síðasta sem treyjubúar númer sjö hafa afrekað í einhverjum mæli. Lambourde dagaði eiginlega uppi rétt fyrir síðustu aldarmót enda aldrei leikmaður sem Chelsea var að leita eftir þá, hvað þá nú.
Bjarne Goldbaek, hinn danski, tók við treyjunni en hann var keyptur eftir að hafa gefið okkur skrokkskjóður með FC Kaupmannahöfn í Evrópukeppninni. (Ég rétt vona að einhverjir strákar FC Köben geri okkur ekki skráveifu í Meistarakeppninni í febrúar næstkomandi). Bjarni stóð sig engan veginn illa fyrir okkur og skoraði mikilvæg mörk þrátt fyrir varnarhlutverki.
Við skyrtu númer sjö tók Didier Deschamps sem var franskur eðalmiðjumaður sem aðeins var farið að slá í og fékk skyrtan á sig settlega blæ þegar hann klæddist henni. Hann var með okkur tímabilið um aldarmótin og lék um 30 leik fyrir okkur en skoraði ekki mark. Ég man svo sem ekki eftir að hann hafi gert neitt meira en að vinna fyrir kaupinu sín sem er meira en margir skyrtuhafar gerðu. En öfugir töfrar skyrtunnar virkuðu ágætlega þegar hann sem þjálfari Monacó tók taktík Ranieris í nefið og henti okkur út úr Meistaradeildinni í undaúrslitum 2004 einum manni færri. Einn sorglegasti leikur sem ég hef séð og ég er alveg viss um að skyrta númer sjö hafði eitthvað með þetta að gera, einhvern veginn.
En þegar þar var komið hafði við skyrtu númer sjö tekið Winston nokkur Bogarde. Þetta var hollenskur landsliðsmaður með 20 landsleiki fyrir Holland á bakinu. Enn og aftur fékk varnarmaður treyju númer sjö. Ekki nóg með það því Borgarde fékk einn bezta díl sem var til staðar í ensku deildinni þetta árið. Heil 40.000 pund á viku sem var ævintýralegt kaup um aldarmótin og ekki sízt vegna þess að Bogarde var varnarmaður. Bogarde tók þátt í heilum 9 leikjum fyrir Chelsea á tímabilinu 2000-2004 sem gerir litlar 200.000 pund á leik. Reynt var að beyta ýmsum sálfræðibrellum til að losna við hann eins og að henda honum í varaliðið eða jafnvel að láta hann æfa með unglingaliðinu. En hann mætti á allar æfingar sem hann þurfti að mæta á, jafnvel þótt hann sótti æfingar frá Hollandi. Og hann brosti yfirleitt alltaf á leiðinni í bankann.
Næstur til að skrýðast Chelseapeysu númer sjö var hæfileikaríkur Rúmeni sem hafði greinilega ofmetnast og týnt sé í skemmtanalífinu og þeim fíknum sem þar má þefa uppi. Adrian Mutu var ein af fyrstu kaupum Romans og stóð sig þokkalega í fyrstu leikjum sínum með Chelsea. Hann skoraði mikilvæg mörk fyrir félagið og allt leit út fyrir að vera í gúddí. En þegar Mourinho kom til valda á Brúnni virtist heimur Mutu hrynja og félagið lenti í kostnaðarsömu ferli til að losna við leikmann sem bar ekki virðingu fyrir sjálfum sér sem atvinnumanni, vinnufélögunun og áhangendum liðsins. En skyrta númer sjö hafði allavega færst úr vörninni aðeins framar á völlin með tilkomu Mutu.
Ef ég man rétt þá kom til okkar Portúgali, að láni árið 2006, að nafni Maniche að tilstuðlan Móra. Hann tók við skyrtu númer sjö. Hann var ekki að dansa alveg fyrir okkur og sannaði enn og aftur að Chelseaskyrtan góða númer sjö var ekki eitthvað sem maður tók virkilega vel eftir á leikvellinum.
Nú var loks komið að því að gefa skyrtu númer sjö eitthver vægi. Draumurinn hans Roman varð að veruleika þegar Andriy Shevchenko var keyptur á metfé (rúmlega 30 miljón punda) og lofað umbun sem setti launastrúktúr liðsins verulega á hliðina. Þarna var að vísu kominn maður sem hafði reynslu af því að leika í skyrtu númer sjö. Maður sem hafði yfirleitt skorað um 0.5 mörk að jafnaði í leik, bæði á Ítalíu og annars staðar. Maður sem var með mestu markahrellum hinnar lofuðu Meistaradeildar. En hann var bæði prump og pjatt í Chelseaskyrtu númer sjö hvað sem fyrri göldrum leið. Eiginlega kartikatúr af því hvernig gott vín súrnar á aðeins sjö sekúndum þótt Shevo hafi reynt að breyta því á tveggja ára ferli hjá okkur þá tókst það engan veginn.
Nýjasta handhafi skyrtu númer sjö er brasilíski landsliðsmaðurinn Ramires. Ramires er miðjumaður og ekki sá markheppnasti. Hann er þó með margfalt betri árangur í skorun en félagi hans Obi Mikel, sem ekki hefur skorað eitt einasta mark í um 130 leikjum fyrir Chelsea. Ramires hefur þó tutlað inn einu marki. Þótt Ramires sé um 180 cm á hæð er hann svoddan fis að hann hefur mest lítið í massaða miðjumenn Deildarinnar að gera og dettur bara á rassinn þegar hann er búinn að mála sig út í horn með einhverjum hlaupum með boltann og tapa honum síðan á viðkvæmum svæðum. Mistök hans og Obi Mikel hafa kostað okkur drjúgt í vetur. Og megum við varla við því þar sem miðjustoðirnar okkar, Lampard og Essien hafa verið svipur hjá sjón og Essien í reynd svo hörmulegur að maður þekkir hann ekki fyrir sama leikmann. Ég ætla ekki að kasta rýrð á Ramires eða vera með fordóma þótt hann klæðist skyrtu númer sjö. Hann þarf mögulega lengri tíma í enska boltanum til að aðlagast honum. Ég segi þó að hann þurfi að massa sig aðeins upp og sleppa boltanum örlítið fyrr, þá gæti hann bætt sinn leik til muna. Ekki veitir af að fá alvöru miðjumann í gang á þessum síðustu og verstu tímum. En hvort það gerist eða skyrta númer sjö haldi áfram að gera félaginu óskunda verður að koma í ljós.
Bob
Athugasemdir:
|
Athugasemdir:
