Við kynnum nú til leiks nýjan lið á heimasíðu klúbbsins. Stuðningsmenn annarra liða fá hér tækifæri til þess að láta rödd sína hljóma, óritskoðaða til þess að veita okkur stuðningsmönnum Chelsea innsýn og kannski annan vinkil á okkar ástkæra liði. Við vonumst til þess að birta slíka pistla eins oft og kostur er.

Sá er ríður á vaðið er stuðningsmaður Liverpool og heitir Sigurjón Njarðarsson.
Gefum honum orðið.

 

Liverpool FC og ég.

Ég heiti Sigurjón Njarðarson. Það er í sjálfu sér ekkert merkilegt við mig né hef ég nokkra þrá umfram meðalmanninn til þess að verða merkilegur. Ég er meðal maður á hæð, ekki of feitur og ekki of grannur, ég hef næstum því allar tennurnar upp í mér ennþá, ég er í vinnu, finnst gaman að horfa á Simpsons, ég bý úti á landi, Ég á volkswagen Fox, ég er með vinnu. Gegnumheilt er ég býsna hamingjusamur maður...... eða þú veist....... næstum því..........................

Ég er nefnilega líka Liverpool maður.

Ég veit ekkert af hverju ég held með Liverpool. Ekki hugmynd, ég á enga minningu um sjálfan mig aðra en að vera Liverpool maður. Það er bara þannig.

Kannski held ég með Liverpool af því að búningarnir þeirra voru rauðir, kannski var Jan Mölby með eitthvað extra töff lúkk. Kannski sat ég einhvern tíman sem hvítvoðungur og horfði á fótbolta leikinn á ógeðslum subbuvelli í mið-Englandi Thatcerismans og bara ákvað þetta löngu áður en ég gat talað. Kannski gat ég samsamað mig með Ian Rush (Ég var óhemju ófrítt barn). Kannski kannski kannski.

Tengsl mín við þetta félag eru hafin yfir allt sem heitir skynsemi og rökhyggja.
Eins og hjá öllum mannlegum verum verða breytingar í mínu lífi. Ég skipti um vinnu, áhugamál, stjórnmálaflokka,heimili, fatastíl, bíla, stundum koma náttúruhamfarir, sambandsslit, ástvinamissir eða jafnvel eitthvað sem kallast andleg endurfæðing og gjörbyltir öllu. Þá einhvern veginn bíður maður af sér storminn  og heldur svo áfram.  Það kallast að vera manneskja og allt hitt shittið sem kemur fyrir kallast lífið. Það er ekkert sem hægt er að gera í því.

Nema............

Ég er liverpool maður.
Það er með öllu full reynt held ég,  að lækna þetta ástand. Já ég kalla það ástand.

*Ég var 7 ára þegar King Kenny var spilandi framkvæmdarstjóri Liverpool og skipti sér inná og skoraði úrslitamarkið á móti Everton á Wembley.
*Ég var níu ára þegar Hilsborough færði mér dauðann í nærmynd
*það sama ár kom Mickey Fokking Thomas og eyðilagði draumana mína.
Ég hef þolað metnaðarleysið hans Roy Evans, kunnáttuleysi Souness. Sú var tíðinn að ég var viss um El Hadji nokkur Diouf væri næsti Tierry Henry og myndi loksins færa mér titilinn.

Ég hef hlustað á menn segja að Istanbul  2005 hafi fært þeim meiri gleði en fæðing barnanna þeirra. Ég þarf ekki að vera faðir til að skilja það.

Já. Að halda með liverpool er ástand. Og ástandið er afar raunverulegt, og afar óbreytanlegt. Liverpool fc er ekki bara liðið mitt, það er ekki einu sinni lífið mitt. Liverpool fc skilgreinir mig. Ég er Liverpool fc. og Liverpool fc. Er ég.

Ef þú ert að lesa þetta ennþá, þá hefuru væntanlega nægan áhuga á fótbolta til að vita að líf mitt hefur ekki beinlínis verið dans á túlipönum undanfarið.
Vorið 2008 endaði Liverpool tímabilið í öðru sæti með 86 stig. Undir lok þess sama tímabils lék Liverpool sennilega besta bolta sem sést hefur á Englandi síðan Chelsea varð meistari 2004-2005. Loksins loksins sá fyrir endan á þessari eyðimerkurmartröð. 

Loksins loksins ætlaði titillinn að koma heim. (Upplifun sem ég þekki ekki, verandi með hár á punginum). Shakespeare sjálfur hefði ekki getað skrifað framhaldið... Þegar miðvarðaparið skall saman, og limlestu hvorn annan, á sólríkum sumardegi á White Hart Lane og Liverpool tapaði verðskuldað á fyrsta degi  2008/2009 tímabilsins, gat enginn spámiðill séð fyrir á hvers kyns hörmungar þau teikn bentu á.....    

Ég ætla engan að þreyta með einhverjum vangaveltum um hvert meinið er eða hvernig það skuli lagað. Það sem skiptir hins vegar máli og er afar raunverulegt er sú staðreynd að fyrir viku síðan var Liverpool fc. í fallsæti.

Chelsea fc. og ég.

Lengi vel hafði ég engar skoðanir á Chelsea. Þeir voru þarna og voru bara býsna góðir í því. Þeir voru þarna eins og svo mörg önnur lið; Tottenham, Everton, Aston Villa, Southampton, West Ham... etc etc etc.... Ekkert sérstaklega lélegir, ekkert sérstaklega góðir, eiginlega ekkert sérstakt neitt. Bara voru þarna. Auðvitað komu tímabil hér og þar, þar sem litið var upp úr miðjumoðinu. Það var t.d. pínu huggun þegar við komust ekki í CL tímabilið 2002/2003 að það skyldi þó vera Chelsea, enda lið með skemmtilega spilara innanborðs, og ekki síst litríka karaktera að ógleymdum Guðjónsen nokkrum.

Þá kom Roman...

Vandamálið við Roman Abromovich er það að hann er þarna. Og líkt og flensan sem er að ergja mig, virðist hann ekkert vera á leiðinni eitt eða neitt. Og Roman er ríkur, fokk ógeðslega mikið ríkur og mjög óhræddur við að eyða ríkidæminu. 

Ef fótbolti væri tölvuleikur þá væri Roman einhverskonar svindlforrit. Og það er alveg sama hversu menn arga sig hása og koma með margar rökleiður og afleiður og almenn leiðindi um peningar kaupi ekki titla og árangur. Roman keypti allt þetta. Þannig er það bara.

Sá sem ætlar að tala um Chelsea og fótbolta getur ekki gert það og látið eins og allir mafíupeningarnir hans Romans skipti engu máli. Sá sem gerir það er alveg eins fíflið sem dandalast um og montar sig af því hvað hann sé æðislegur í football manager, og segir engum frá því að hann noti öll hugsanleg og óhugsanleg svindl sem séu í boði.

Og svo komu nöfnin...

Cech, Carvalho, Ferreira, Mutu, Kezman, Crespo, Sheva, Veron, Cole, Cole, Robben. Duff, Kalou, Malouda og einhvern tíman á leiðinni kom sá sem allir Liverpool menn hata, Fílbeiningurinn sem átti eftir að endurskrifa kaflana um leiðinlega, tuðgjarna og almennt óyndislegu fótboltamennina.

Já ég er að tala um Drogba...

Frasinn um að fólk elski að hata hinn og þennan heyrist oft í íþróttum.
Hann á ekki við þegar talað er um Liverpool menn og Drogba. Við bara hötum þennan sídýfara. Þetta 100 kg. Vöðvafjall sem er álíka deigur í fótunum og hundaskítur. Þennan svindlara og svikahrapp sem virðist vera fæddur með þann eina tilgang í lífi sínu að breytast í mesta knattspyrnusnilling jarðsögunnar í hvert skipti sem hann spilar á móti Liverpool. Trúið mér.

Það er sko ekki eitt milligramm af ást í andúðinni okkar á honum.
Helvíti Liverpool mannsins væri að hlusta á 7 klukkutíma langan fyrirlestur hjá Didier Drogba og Gary Neville um mikilvægi kurteisi og háttvísi í mannlegum samskiptum. Og já. Eini maðurinn sem ég get lagt að jöfnu við Didier Drogba er Gary Neville. 

Sumu get ég samt ekki neitað.
Innkoma mafíupeninga hans Romans hefur lyft ensku deildinni á efsta stall í fótboltanum. Og Chelsea liðið hans Mourinho er klárlega besta fótboltalið sem ég hef á ævinni séð. Ekkert bull-shit. Bara einfaldur flottur route one fótbolti. Vinna boltann hátt Lampard-Duff-Eiður-Lampard. Bamm bamm bamm mark. 100% snilld. 100% óverðskuldað.

Og leikirnir milli Liverpool og Chelsea hafa náttúrulega verið ansi æðisgengnir á stundum....Mér hlýnar til dæmis ennþá í buxunum þegar ég heyri Chelsea menn byrja væla undan markinu hans Garcia í undanúrslitum Cl 2005. Steven Gerrard talar reyndar um að The Kop hafi sogið hann inn.

Minn eftirlætis Liverpool leikur fyrr og síðar er svo seinni leikur Chelsea og Liverpool í CL vorið 2008. Chelsea hafði unnið fyrri leikinn á Anfield 1-3 og í raun hefði þessi viðureign átt að vera búin þá. En þetta vorkvöld á Stamford Bridge mætti til leiks Liverpool lið sem einfaldlega tók ekki ósigur í mál. Sjálfstraustið og einbeitingin sem skein úr augum minna manna þetta kvöld var eitthvað sem ég hafði aldrei séð á þeim árum sem ég á heita hafandi vit og þroska. Chelsea stóð af sér ofsaveður þessa kvöldstund. Og þvílkt gjörningaveður þetta var....

 Og á sunnudaginn gerist það aftur....

Í mínum huga væri þetta ekki spurning nema fyrir það að leikurinn er á Anfield. Og ég neita því ekki væntingarnar mínar eru ansi „Hodgsonískar“ Ég væri himinlifandi með jafntefli. Þori eiginlega ekki að láta mig dreyma um sigur.

En þetta er ekki alveg vonlaust fyrir mína menn. Torres hefur auðvitað aldrei hatað að spila á móti Chelsea. Og sama hver staðan er í deildinni þá er þetta jú alltaf Anfield. Til þess að sigra Chelsea þá þarf Liverpool einfaldlega að spila á 150% getu og Chelsea helst á hálfu gasi. Meira að segja það gæti ef til vill ekki dugað.

Án efa telur Hodgson sigurmöguleika felast á miðjusvæðinu. Þar munu þeir Lucas, Mereiles og Gerrard vera.  Það mun einnig þýða að aðstoðin fyrir Torres verður ansi lítil. Hodgson er með stífa þráhyggju fyrir því að menn haldi stöðum.

Ef Chelsea vill vinna þennan leik, þurfa þeir einfaldlega að gera eitt. Vera Chelsea. Ef Chelsea nær sínu tempói  þá að öllum líkindum vinna þeir. Voða lítið hægt að spekúlera um það.
Og í stóra samhenginu verður hvorugt liðið dæmt af þessum leik. Í mínum huga er það ansi augljóst að það er ekkert sem kemur í veg fyrir að Chelsea verður meistari í vor. Þeir eru einfaldlega það ofboðslega góðir. Að sama skapi verður þetta tímabil annað helvíti fyrir mína menn.

En svona er jú bara boltinn. Og þess vegna elskum við hann.

Að lokum...

Ef einhverjum finnst ég vera ómálefnalegur, ósanngjarn eða fari með eina eða tvær staðreyndir skakkt er það líklega vegna þess að ég er ómálefnalegur, ósanngjarn og fer oftast með slatta af staðreyndum skakkt.

Fyrir mér er fótbolti alvarlegt tilfinningamál og raunveruleg ástríða. Og Liverpool er svo þar einhvers staðar fyrir ofan. Ég elska liverpool og svo elska ég fótbolta. Ég hef allt að því pervertíska ánægju að tala um fótbolta á ómálefnalegum nótum. Og Guð er mitt vitni að ég hef sko fengið holskeflur til baka.

Ég hef þolað svívirðingar, ákúrur og jafnvel barsmíðar vegna fótbolta. Og þessu öllu tek ég með mikilli gleði og jafnvel ánægju. Ég hef yfirleitt unnið mér allt þetta inn. Og ég mun aldrei hætta að dissa mancara, everton-menn, Arsenal-menn etcetcetc... því að þannig er einfaldlega fótbolti . Og þannig vil ég hafa hann.

Hver veit nema Chelsea eignist einhvern tíman einhverjar hefðir og einhverja raunverulega sögu, þá gæti ég farið að dissa þá...

You‘ll never walk alone

Sigurjón Njarðarson

 

Athugasemdir:

fcancelotti

Haha skemmtilegur pistill, hló mikið á köflum Posted on November 06, 2010 at 1:39 PM

Leboeuf

Já .. alveg þrælskemmtileg lesning ef undanskilið er þetta týpíska púlaratuð. Vissi ekki að þeir gætu skrifað svona en líkaði vel að hann er greinilega meðvitaður um sína hlutdrægni sbr lokaorð pistilsins. Meira svona Posted on November 06, 2010 at 6:18 PM

Athugasemdir: