Myrkir tímar

Nú, þegar komin er spenna í deildina á ný eftir nokkurt basl Chelsea um miðbik leiktíðar þar sem illa gekk að skora, væri ekki úr vegi að rifja upp að Chelsea hefur áður átt á brattan að sækja bæði innan vallar og utan. Þeir sem byrjuðu að styðja félagið um 1990 þekkja ekki annað en efstu deildar bolta og hafa aldrei séð liðið lenda neðar en í 14. sæti í þeirri deild. Þegar menn þusa um frammistöðuna nú (við gætum átt á hættu að vinna ekki deildina!) er vert að hafa í huga að þeir tímar hafa komið að félagið virtist ekki eiga framtíð fyrir sér. Hér á eftir verður rykið dustað af nokkrum staðreyndum í líklega erfiðasta tímabilinu í sögu félagsins um og upp úr 1980.

Þeir sem þekkja sögu Chelsea Football Club vita að félagið féll úr fyrstu deild með braki og brestum vorið 1979 – vann ekki nema 5 leiki af 42 og fékk heil 20 stig (þá voru gefin tvö fyrir sigur) sem þá var einhver lakasti árangur liðs í sögu efstu deildar í enska boltanum (Leeds og QPR höfðu þó gert „betur“ fyrr á öldinni og fallið með 18 og 19 stig).

Leiktíðina 1979-80 var stefnan að sjálfsögðu sett á að endurheimta sætið í 1. deild og besta ráðið til þess töldu stjórnarmenn að væri að selja bestu leikmenn liðsins, Ray Wilkins og Gary Stanley. Ekki gekk of vel framan af og sagði þáverandi stjóri, Danny Blanchflower, upp störfum og við tók Geoff nokkur Hurst sem í áranna rás hefur farið illyrmislega í taugarnar á öllum nema hörðustu West Ham-áhangendum með því að minna á það í tíma og ótíma að hann hafi orðið heimsmeistari árið 1966. Árangurinn lét ekki á sér standa og í upphafi dymbilviku 1980 hafði Chelsea forystu í deildinni og upprisa í 1. deild blasti við. En liðið fékk aðeins 1 stig úr þremur leikjum um upprisuhátíðina og missti naumlega af 1. deildinni á markamun.

Leiktíðin 1980-81 byrjaði vel og í lok nóvember var Chelsea með efstu liðum. En þá hófst sérkennilegt tímabil og þess líka eigum við vonandi aldrei eftir að sjá aftur: Í þeim 22 deildarleikjum sem eftir voru tókst Chelsea ekki að skora nema í þremur, öllum á heimavelli – ekki eitt einasta mark á útivelli í rúma fimm mánuði!

Á þessum tíma var einn af framherjum liðsins Alan Mayes sem var eins konar frumgerð af Robert Fleck, Chris Sutton og Mateja Kezman (vonandi þó ekki af Fernando Torres). Hann gerði að vísu 24 mörk í 80 leikjum, sem í sjálfu sér gæti verið verra, en hans er þó fyrst og fremst minnst fyrir það hvað hann klúðraði mörgum dauðafærum með óútreiknanlegum skotum. Nafnið eitt vekur hroll með þeim fáu dyggu stuðningsmönnum sem sóttu Brúna á þessum árum hvernig sem gengi liðsins var. Í kringum völlinn var þá hundahlaupabraut sem ekki var lengur í notkun og lögðu ýmsir pótintátar þar bílum sínum. Sagt var að þeir reyndu að hafa þá sem næst mörkunum ef Mayes var að spila til að forða þeim frá villtum skotum hans því að boltinn lenti yfirleitt einhvers staðar í grennd við hornfána.

Leiktíðin olli miklum vonbrigðum og 12. sæti varð niðurstaðan. Liðið gerði ekki nema 46 mörk í deildinni og þar af voru 38 gerð fyrir mánaðamótin nóvember-desember! Þess má geta að af þeim átta mörkum sem Chelsea gerði frá og með desember til og með maí skoraði Alan Mayes helminginn …

Enn átti þó eftir að syrta í álinn. Meira um það síðar.    

 KEG

Athugasemdir:

Athugasemdir: